[…] Munich, Paris, Geneva. Together with Stryjenska, we embark on a journey through the places where she lived, loved, suffered. In the background, on a screen, we see the same places in modern times. An artist eternally teared between the men with whom she has tried to create a home, and the need to stay alone and create art. The story of a colorful bird who dreams of singing her own song of freedom. And who fights for it, but loses more often than wins. […]

Stryjeńska is an artist with nerves on the outside, always full of emotions and excitement. When she loves she loses herself in love and when she works she loses herself in work. Dorota Landowska embodies these qualities of Stryjeńska perfectly. Her performance is haunting, she nearly floats in the air while talking passionately about love and art, and then immediately falls down into the abyss of depression, anxiety and madness. She pulls the audience into this journey through her experiences, feelings and emotions. And we are sitting quietly, melting into our seats, trembling with emotions, holding our breath. And only after the show is finished we can fully admire this little great woman. Or women: both Stryjeńska and Landowska. The first one for boldness in the pursuit of life on her own terms, the other one for the ability to recreate it on stage. What a beautiful play.

***

[…] wraz z [ze Stryjeńską] zaczynamy podróż po miejscach, w których żyła, kochała, cierpiała, a w tle, na ekranie widzimy te miejsca w czasach współczesnych. Monachium, Paryż, Genewa. Kobieta-artystka w wiecznym rozdarciu między mężczyznami, z którymi usiłowała stworzyć dom, a potrzebą odizolowania, samotności w czasie gdy tworzyła. Opowieść o barwnym ptaku, który marzy o wolności, chce żyć po swojemu i śpiewać własną pieśń. Walczy o to, ale częściej przegrywa niż wygrywa. […]

Stryjeńska to artystka z nerwami na wierzchu, pełna emocji i wzburzeń. Jak kocha to do zatracenia, jak pracuje to na zatracenie. I taką Stryjeńską przedstawia nam Dorota Landowska. Gra jak nawiedzona, płynie niemal w powietrzu mówiąc o miłości i sztuce, by zaraz potem wpaść w otchłań depresji, swoich strachów czy szaleństwa. I wciąga widzów w tę podróż po własnym życiu, po własnych uczuciach i emocjach. A my siedzimy cichutko, wtopieni w krzesła, rozedrgani emocjami, zatrzymując oddech. I dopiero po skończonym spektaklu podziwiamy małą a wielką kobietę. I Stryjeńską i Landowską. Jedną za śmiałość w dążeniu do życia po swojemu, drugą za umiejętność pokazania jej. Piękna gra. Piękna! Polecam.