On the stage of the Music Theater in Lublin, “Land of Smile” has flourished to the fullest of its beauty like a lotus flower. It’s far from obvious in times when directors are doubling and tripling anxiously to make operetta palatable to the contemporary audience by introducing plastic decorations or silly jokes. Fortunately, director Joanna Lewicka has bet on the classics. She approached Lehar’s melodrama with love and attention to every little detail. As a result, the viewer may truly break away from “here and now” and travel to other worlds: worlds that don’t exist anymore, but captivate imagination with their fabulous sceneries, salon manners, exotic scents, unobtrusive theatricality and subtlety. The world of “Land of Smile” is one in which each of us would like to be, even for one day of our lives.

Vienna [recreated] on the Lublin stage is parsimonious but sufficient because it is the human factor – the soloists, choristers and ballet – that makes up the scenery. While protagonists are bringing the story on, there is always something interesting happening in the background too. We have acrobats, musicians, heroes strolling sleepily. Stage movement plays an extremely important role here: it builds the first and further plans, and sets the mood of each of the scenes. Additional value comes from beautiful costumes, in many cases spectacular (for example the gown of the Baroness). These costumes alone are enough [to fill the space]: on the green grassland covered in a delicate fog, they look like movie sets from “The Leper” or “Night and Days”. The scenery becomes even more glamorous in the second and third acts depicting China. But even here, the images are created less by decorations and more by the choreography and lights: perfectly synchronised and recalling the atmosphere of the Far East. Paper lanterns, fans, golden ballet suits and shiny, trailing robes of soloists – all these are reflected in the mirror floor, creating the breathtaking effect of a lake surface, with human figures floating on it. It is rather difficult to describe with words this vivid and sensual visual setting. The performance captivates with creativity of stage solutions – each of them being simple but brilliant. […]

***

Joanna Lewicka postawiła na klasykę. Podeszła do melodramatu Lehara z miłością i dbałością o każdy najmniejszy detal, pozwalając widzowi oderwać się od „tu i teraz” i odbyć podróż do innych światów. […] Wiedeń na lubelskiej scenie jest oszczędny, lecz wystarczający. Bo to soliści, chórzyści i balet stanowią żywą scenografię. W tle interakcji pomiędzy głównymi bohaterami wciąż coś się dzieje. Mamy więc akrobatów, muzyków, lub przechadzających się jak w półśnie, innych bohaterów. Ruch sceniczny odgrywa tu niesłychanie istotną rolę, buduje pierwszy i dalsze plany, a także tworzy nastrój każdej z odsłon. Dodatkowym atutem są piękne, czasami wręcz spektakularne (jak w przypadku Baronowej) kostiumy. One w zupełności wystarczają, a na zielonej murawie, spowitej delikatną mgłą, prezentują się niczym plan filmowy z „Trędowatej” lub „Nocy i dni”. Zdecydowanie większym przepychem odznaczają się Chiny w drugim i trzecim akcie. Choć i tutaj najistotniejszą rolę odgrywa choreografia, perfekcyjnie zsynchronizowany z muzyką balet oraz budujące klimat dalekowschodniego orientu światła. Papierowe lampiony, wachlarze, złote kombinezony baletu, lśniące, powłóczyste szaty solistów – wszystko to odbija się w lustrzanej podłodze, tworząc zapierający dech w piersiach efekt tafli jeziora, po którym stąpają bohaterowie. To z mojej strony oczywiście tylko marna próba ubrania w słowa tej niezwykle plastycznej oprawy wizualnej spektaklu. Spektaklu, który urzeka kreatywnością rozwiązań scenicznych – prostych, lecz niezwykle efektownych.