[This staging of] “Land of Smile” does not burst conventions nor sneak anything that is not in the original libretto: it is extremely faithful to it. [Instead], director Joanna Lewicka together with dramaturg Grzegorz Kondrasiuk sought deeper meaning in the original German text. One of the results is emphasising the atmosphere of the Viennese Prater recreated in the first act. The amusement park – the space of childhood dreams – serves as the reference point for the entire performance. Liza who falls in love with a Chinese prince is forever the little girl on a rocking horse. After all, do we stop dreaming innocent fantasies when we grow up? The fairy-tale version of the Orient brought to life by sets and costumes designed by Marta “El Bruzda” Gozdz does not recall the real China but rather a conventional fantasy land: one anyone could long for.

The phenomenal “living” garden or the ceremony of passing the yellow caftan are scenes that will be remembered for a long time. Unhappy lovers Liza and Su-Chong (Anna Barska and Sławomir Naborczyk) and the Little One and Gucio (Paulina Janczaruk and Łukasz Ratajczak) do not leave any viewer indifferent.[…] Although everyone, including the audience, ends up with a broken heart, we all secretly love it.

„Kraina Uśmiechu” nie rozsadza konwencji, nie wplata niczego, czego nie ma w oryginale, jest mu wręcz nadzwyczaj wierna. Wspólnie z Grzegorzem Kondrasiukiem Joanna Lewicka poszukiwała sensów u źródeł niemieckiego tekstu. Zaowocowało to m.in. wyeksponowaniem wiedeńskiego Prateru, którego atmosferę oddaje pierwszy akt. Wesołe miasteczko, przestrzeń dziecięcych marzeń, stanowi punkt odniesienia dla spektaklu. Liza, zakochana w chińskim księciu, jest cały czas również małą dziewczynką na bujanym koniku, czyż jako dorośli przestajemy kiedyś naiwnie marzyć? Baśniowy Orient wyczarowany przez scenografię i kostiumy Marty “Elbruzdy” Góźdź to kraina umowna; każda, do której się tęskni.

Zjawiskowy, „żyjący” ogród czy ceremonia nadania żółtego kaftana to sceny, które na długo zapadają w pamięć dzięki sile kolektywu. Nieszczęśliwi kochankowie (…) nie pozostawiają widza obojętnym, a przez wichry łez i namiętności z nutą egzotyki prowadzi orkiestrę Przemysław Fiugajski. I choć wszyscy, łącznie z publicznością, kończą ze złamanym sercem, to skrycie to kochamy.