[…] Magic! A witch, a shamanic virtuoso of brush and pen, a woman who needed loneliness to create and closeness of another human being to exist. Zofia Stryjeńska, the heroine of the monodrama “Stryjeńska. Let’s dance, Zofia!” lets us into her soul, the soul that is wounded, burning and full of nooks. This journey, so unobvious, turned out to be an extremely interesting experience. The performance directed by Joanna Lewicka has the undoubted advantage that it draws and hypnotizes from the very first moment. Shockingly contemporary and at the same time remarkably classic, it could be applauded equally stormy at the Studio Theater, the National Theater, and even as a street spectacle. Dorota Landowska thrives in an ocean of artistic ecstasy, drawing us into the vortex of events, memories and emotions. […]

[…] In this puzzle everything is in the right place: film sequences (the idea for it too), soul-tapping music, an impeccably sung final song […], arrangement and use of the stage, props and finally the actress herself.

[…] Several artistic sensibilities and several perspectives on art were creatively joined not only to tell the story of a great artist from a century ago, but also to reflect on how the world has changed ever since. […] This theatrical invitation to discuss the impact of external circumstances such as politics, society, family on any creative process sparks a reflection about the challenges of living and working as an artist – in any era. [It also shows] how searching for new paths impacts daily life… and how much hardships of this daily life hinders the search.

The text is fabulous. The script was based on a drama by Anna Duda and developed jointly by director Joanna Lewicka and actress Dorota Landowska. […] The show is directed and performed in a way which channels Stryjeńska’s emotions and Landowska’s sensibility. […] The atmosphere is magical. You easily forget where you are and with whom, you move somewhere far away and begin to understand someone so different to us. It’s rare in theater.

Director Joanna Lewicka has consistently and wisely turned this monodrama into a kind of a mesmerizing journey, at times vibrating, at other times insanely dramatic. It’s a dance on the map of Europe through time, a dance against social norms and conventions, and finally a dance of the lonely madness. Stryjeńska’s travels inspired the show creators to follow in her steps to the places in which the painter has actually stayed a long time ago and which have changed beyond recognition ever since. […] Traces of these travels also appear in video projections within the show which is extremely interesting. […] The common success of all those involved in this performance is the fact that this story “lives”, pulsates with passions, seems to be as authentically universal as if it concerned someone we know “here and now.” Our meeting with Stryjeńska is most valuable as it helps in appreciating the uncompromising nature of an artist’s life and the universal patterns present in the lives of artists.

***

[…] Magia! Czarownica, szamanka pędzla i pióra, kobieta, która potrzebowała samotności, by tworzyć i bliskości drugiego człowieka, by istnieć. Zofia Stryjeńska, bohaterka monodramu „Stryjeńska. Let’s dance, Zofia!”, wpuściła nas do swojej duszy, poranionej, płonącej, pełnej zakamarków. Podróż ta, tak nieoczywista, okazała się doznaniem nad wyraz ciekawym. Spektakl w reżyserii Joanny Lewickiej ma tę niewątpliwą zaletę, że od pierwszej chwili wciąga i hipnotyzuje. Szokująco współczesny i zarazem wybitnie klasyczny, mógłby być oklaskiwany równie burzliwie w Teatrze Studio, w Teatrze Narodowym, a nawet jako widowisko uliczne. Wielka rzecz! Dorota Landowska pruje po oceanie artystycznych uniesień wciągając nas w wir zdarzeń, wspomnień i emocji. Ten spektakl się po prostu czuje, nie ogląda. […]

[…] W tej konkretnej układance wszystko jest na swoim miejscu: sekwencje filmowe (pomysł na ich realizację też), szarpiąca duszę muzyka, nieskazitelnie wyśpiewana finałowa pieśń […] , układ i wykorzystanie sceny, rekwizyty, wreszcie sama aktorka.

[…] Kilka artystycznych wrażliwości, kilka spojrzeń na świat i sztukę, które kreatywnie połączyły siły, by opowiedzieć nie tylko o wielkiej artystce sprzed wieku, ale o tym, jak zmieniał się w jej czasach świat, […] , pokazać kluczowe dla niej miejsca także z dzisiejszej perspektywy. Garść punktów zapalnych, które zmieniły tę kobietę, jej otoczenie, nas samych dzisiaj. […] To teatralne zaproszenie do dyskusji o wpływie okoliczności zewnętrznych: polityki, społeczeństwa, rodziny na proces twórczy zmusza do zastanowienia się, jak wielkim wyzwaniem jest bycie artysta w każdych czasach. Jak poszukiwanie dróg wiele zmienia w codzienności i jak bardzo ta codzienność wszystko utrudnia.

Tekstowo jest bajecznie. Monodram oparty jest na dramacie Anny Dudy, scenariusz zaś jest wspólnym dziełem reżyserki Joanny Lewickiej i aktorki Doroty Landowskiej. […] Tak to jest wyreżyserowane i tak zagrane, że w postaci Stryjeńskiej jest miejsce i na jej emocje i wrażliwość Doroty Landowskiej. […] Na kilku płaszczyznach dzieje się to, co tworzy obrazy, oceny, polemiki. A wszystko w atmosferze, którą momentami określiłbym jako magiczną. Wtedy zapomina się, gdzie się jest i z kim, przenosi się gdzieś daleko i zaczyna rozumieć kogoś tak nam innego. Nieczęste teatrze.

Reżyserka Joanna Lewicka konsekwentnie i mądrze uczyniła z tego monodramu rodzaj hipnotyzującej podróży, chwilami wręcz tanecznej, momentami szaleńczo dramatycznej. To taniec po mapie zmieniającej się Europie, po normach społecznych, konwenansach, wreszcie po szaleńczej, obłąkanej samotności. Podróże samej Stryjeńskiej stały się inspiracją do tego, by twórczynie spektaklu same pooddychały powietrzem, którym dość dawno, ale jednak, zachłystywała się malarka, […] [stanęły] w tym samym miejscu, ale przecież tak bardzo zmienionym w innym czasie. […] Ślady tych podróży pojawiają się również na scenie – i to jest szalenie ciekawe. […] Wspólnym sukcesem wszystkich osób zaangażowanych w to przedstawienie jest fakt, że ta historia „żyje”, pulsuje namiętnościami, wydaje się być tak autentycznie uniwersalna, jakby dotyczyła kogoś, kogo znamy „tu i teraz”. Wartość naszego spotkania ze Stryjeńską polega na zrozumieniu bezkompromisowości życia artystki i powtarzalności tego schematu.